Dziś często i mężczyźni przyłączają się do andrzejkowych zabaw, podczas gdy kiedyś mieli oni swoje własne, oddzielne święto. Kawalerowie bowiem wróżyli sobie podczas Katarzynek przypadających na 5 dni przed „babskimi” Andrzejkami.

Historia Andrzejek

Tradycje andrzejkowe mają prawdopodobnie swoje korzenie w starożytnej Grecji. Wskazuje na to etymologia słów: Andrzej po grecku znaczy Andress. Według wierzeń Greków dusza ludzka miała po śmierci zyskiwać dar jasnowidzenia. Jednocześnie mogła wpływać na świat doczesny. Inni wiążą dzisiejsze andrzejki z tradycją starogermańską - kultem boga płodności Freya. W wierzeniach ludowych przed adwentem (na ten okres właśnie przypadają Andrzejki) po ziemi błąkały się duchy, które miały wspomóc moc wróżb.

Andrzejki najhuczniej obchodzone są w Szkocji – św. Andrzej jest jej patronem. Obchody tego święta wyglądają jednak nieco inaczej, niż w Polsce.

Dawne wróżby

Dawniej kobiety nie lały wosku przed dziurkę w kluczu. Dziewczęta wróżyły sobie z własnoręcznie przygotowanych – według szczegółowego rytuału – pierogów i placków. Gotowe smakołyki wykładano na podłodze. Następnie wpuszczano do domu psa: placek, który został porwany, jako pierwszy miał być dowodem na szybkie zamążpójście.

Inną tradycją było liczenie kołków w płocie. Ich parzysta liczba oznaczała ślub. W miastach i na dworach miały miejsce inne tradycje. Jednakowymi naczyniami przykrywano obrączkę, różaniec i kwiatek. W zależności od dokonanego wyboru wróżba oznaczała zamążpójście, wstąpienie do zakonu lub staropanieństwo.