Ludzie o skłonnościach do gnostycyzmu mogli już teraz korzystać z dorobku „wtórnego" hermetyzmu czasów renesansu, z tym że niektórzy zgłębiali przede wszystkim oryginalny gnostycyzm, stworzony w okresie pierwszych stuleci po narodzeniu Chrystusa. Anna KINGSFORD i Edward Maitland zajmowali się głównie gnostycyzmem w wersji hermetycznej, ponieważ odkryli w Hermesie potwierdzenie filozofii objawionej Annie Kingsford. 

Zobacz także: Boże Narodzenie w Kościele Ewangelicko-Augsburskim

G.R.S. Mead

Teozof G.R.S. Mead również zgłębiał naukę Hermesa, chociaż dużo wcześniej opublikował swe Fragments of Faith Forgotten, 1900 (Fragmenty wiary zapomnianej), gdzie zebrał i przełożył dostępne w owym czasie relacje o gnostycyzmie. W książce tej Mead zaprzeczył, że ma zamiar ponownie „założyć Kościół gnostyczny". Zaprzeczenie było potrzebne do tego, by odeprzeć argumenty przeciwników, ponieważ po drugiej stronie kanału, w Paryżu, Kościół gnostyczny rzeczywiście powstał.

Geniusz i cygan końca XIX wieku

Pod koniec XIX wieku Paryż, bardziej niż jakakolwiek inna stolica, był azylem dla dużej liczby okultystów. Nie jest to stwierdzenie przesadne. Paryscy poeci i inni twórcy spod znaku symbolizmu czerpali inspirację przede wszystkim z odradzającego się okultyzmu, a środowisko artystyczne pokrywało się częściowo ze społecznością okultystyczną. Jest rzeczą istotną, że w tym okresie artyści — a słowo to dość często pisano przez duże A — przyjęli kodeks postępowania, który obejmował obie odmiany moralności gnostycznej.