Pod opieką bóstw i świętych

Jedną z cech, jaka łączy religie monoteistyczne i politeistyczne (wielobóstwo) jest wiara w opiekuńczą moc bóstw. Szczególnie w naszych czasach napotyka się liczne przykłady bogów i świętych, którym przypisuje się niezwykłe zdolności obdarzania ochroną przed złem oraz przynoszenia szczęścia. Metafizyczni opiekunowie są czasem „egzotyczni”, to znaczy nie pochodzą z religii, w której wychował się użytkownik amuletu. W kościele katolickim niemal każdy święty opiekuje się określoną dziedziną życia, grupami zawodowymi lub sytuacjami. Np. św. Walenty jest patronem zakochanych i... chorych psychicznie.

Bóstwa fortuny

Religie politeistyczne, inne niż judaizm, chrześcijaństwo i islam, przepisują określonym bóstwom różne magiczne funkcje. Na przykład w japońskim shinto obecnych jest 7 bóstw szczęścia, tzw. Shichifukujin, zapewniających pomyślność w różnych dziedzinach życia - od długowieczności po płodność. Ich atrybuty to m. in. czapka-niewidka i worek, niezmiennie wypełniony pieniędzmi. Innym przykładem jest Lakszmi, hinduska bogini fortuny, szczęścia i piękna. W dniu jej święta - Diwali - nie tylko można, ale wręcz powinno się uprawiać hazard.

Bóstwo „egzotyczne”

Członkowie religii, w których nie ma bóstw opiekuńczych, szczęśliwych i magicznych, mogą zaadaptować takich patronów z innych kultur, pozostając przy dawnej religii. Te obce bóstwa nie stają się jej częścią, ale raczej symbolem, mającym magiczne zastosowanie. Pospolitym przykładem może być Budda, obecny w meksykańskich (Meksyk jest krajem katolickim) amuletach jako symbol szczęścia.