Pod koniec XIX wieku nastąpiło odrodzenie wierzeń i praktyk okultystycznych na skalę wręcz masową. Pośród kłębowiska spirytyzmu, orientalnej metafizyki, nowych kultów i starej łatwowierności postawa gnostyczna znowu doszła do głosu, dając, jak zwykle, podstawę i punkt wyjścia do badań nad magią, alchemią i filozofią religii. Pośród ogólnego zamętu, który ogarnął państwa i sumienia w okresie renesansu i reformacji, gnostycyzm znowu doszedł do głosu jako modna i wyszukana filozofia znana pod nazwą hermetyzm (od gnostycznych traktatów autorstwa „Hermesa Mercuriusa Trismegistosa", fikcyjnej postaci o wielkiej reputacji, na którego opinie powoływano się, by wzmocnić chwiejące się chrześcijaństwo).
Ruch katarów, najsłynniejszej chyba herezji średniowiecznej, ukazuje się jako gnostycyzm typu ascetycznego. Nazwa katar, oznaczająca „czysty", została po raz pierwszy użyta w roku 1030 w odniesieniu do społeczności Montefeltro we Włoszech, ale Kościół katarów zakorzenił się najgłębiej na południu Francji. Mani (Manes, Manicheusz), twórca manicheizmu i sekty manichejczyków, urodził się ok. roku 216 w Babilonii, a swą misję duchową zaczął realizować pod koniec lat trzydziestych III wieku. Czołowym przedstawicielem skrajnego ujmowania świata wg gnostycyzmu jest Walentyn. Urodził on się w Egipcie, a nauczał w Rzymie w latach 135—160 naszej ery. Najwcześniejsze opisy gnostycyzmu są autorstwa chrześcijan zaangażowanych w sprawę zdyskredytowania swych największych rywali; słynnym przykładem jest Adversus haeresus Ireneusza, biskupa Lyonu z końca II wieku. Podstawą całej filozofii okultystycznej jest stanowisko gnostyczne. Gnosis oznacza „wiedzę", a okultystyczny — „ukryty". Wyczerpujące studium magicznego działania najpopularniejszego rekwizytu czarownic i… gospodyń domowych. Poznaj całą prawdę o lataniu na miotle - udaj się z wróżką Lilith Black Moon na wyprawę do fascynującego świata wierzeń, w którym przedmioty stanowią pomost między światem żywych i umarłych. Amulet w postaci słonia przynoszący szczęście jest elementem egzotycznym w kulturach Zachodu. Jego pochodzenie datuje się na okres brytyjskiej kolonizacji Indii, na dobre zadomowił się w magii ludowej w drugiej połowie XIX w. i prawdopodobnie osiągną szczyt swojej popularności w latach 30. XX w. Od niepamiętnych czasów kwiaty symbolizują uczucia oraz myśli ludzkie. Wbrew stereotypom mogą one przekazywać inne sygnały aniżeli zapewnienie o płomiennym uczuciu. Mogą ostrzegać, nieść nadzieję, wyrażać zadowolenie, rozczarowanie, a także naszą pogardę. Jak się okazuje są pełne wieloznaczności…
