Poznanie intuicyjne
W XXI w. zauważamy coraz więcej ograniczeń wynikających z racjonalizmu, logiki i "naukowych metod", na których mamy opierać swoje życie. Może właśnie dlatego coraz częściej odwołujemy się do takich metod poznania i pojmowania rzeczywistości, które nie opierają się na doświadczeniu zmysłowym, czyli do intuicji i wiary.
Charakteryzujące współczesną nam epokę nadmierne zaufanie do "linearnej" myśli jest w dziejach ludzkości zjawiskiem stosunkowo nowym. Największym propagatorem tego sposobu myślenia był niewątpliwie wielki filozof francuskiego Oświecenia, Kartezjusz. Był on twórcą tradycji intelektualnej, korzeniami sięgającej do starożytnej Grecji. Ale pamiętajmy, że starożytna Grecja – kolebka logiki, filozofii i początków naukowych metod poznawczych – była także ziemią, na której powstała wyrocznia delficka. Dawni Grecy uważali, że racjonalne myślenie musi znaleźć oparcie w intuicji.
Intuicja mężczyzny i kobiety
W naszych czasach intuicyjne poznanie ma dość dwuznaczne konotacje. Wiedza konwencjonalna odrzucana jako coś, co jest nieuchwytne, mistyczne, niepewne, a zatem przypisywane jest naturze kobiety. U mężczyzn ta sfera poznania przyjmuje formę "domysłów", "odruchów" czy "reakcji instynktownych".
To wszystko mity i nieporozumienia. Kobiety wcale nie kierują się intuicją w większym stopniu niż mężczyźni. Być może dlatego, że intuicji nie uznaje się za proces racjonalny, częściej przypisywana jest kobietom, podczas gdy sfera racjonalnego myślenia stanowi domenę męskiego umysłu. W rzeczywistości jednak w zajęcia tradycyjnie uważane za "kobiece" w niewielkim stopniu angażujemy intuicję.
Czy intuicja naprawdę istnieje
W dzieciństwie kierujemy się intuicją. Ale ponieważ dorastamy w społeczeństwie, które każe nam ufać tylko temu, co dostrzegalne, dotykalne, "naukowo" uzasadnione, z czasem zdolność ta zanika. Na moje szczęście nigdy jej nie straciłem.
Wszystko to, co postrzegamy w dzieciństwie, uznajemy za rzeczywiste. Ponieważ intuicja jest jeszcze materiałem surowym i niewykształconym, posługujemy się nią nieświadomie do gromadzenia informacji, które potwierdzają nasze lęki lub życzenia. Przyjmujemy je za oczywiste, gdyż nie wiemy, że pochodzą z intuicji. Jeżeli cień na ścianie sypialni wygląda jak potwór, dziecko nie pyta: "Czy ten potwór jest prawdziwy?", ale "Czy mnie zje?"
Potwór jest tworem rzeczywistym. Ma określoną strukturę oraz cel i częstokroć stanowi dokładną projekcję napięć i zagrożeń dziecięcego życia. Jeśli zapytasz dziecko, jak pozbyć się potwora, otrzymasz dokładny opis metody jego unicestwienia. Dziecięca nieświadomość wie, jak to zrobić.
Podobne artykuły: | Polecamy: |
